Ogień i człowiek pierwotny

Cykl życia człowieka pierwotnego był dość prosty – jedzenie, spanie, polowanie, rozmnażanie się. Standard jego życia polepszył się dopiero wraz z odkryciem ognia. Nie wiadomo, jak to się dokładnie stało, czy to burza uderzyła w drzewo, które się zapaliło, czy pierwsze iskry powstały przypadkiem poprzez otarcie dwóch kamieni. Dość, że dzięki niemu człowiek poznał możliwości płynące z ogrzewania. Mógł już ochronić się przed zimnem, przerzucił się także z surowych potraw do ugotowane bądź usmażone, dzięki czemu mniej chorował, stawał się silniejszy i dłużej żył. Szacuje się, że ogień został ujarzmiony co najmniej 500 tysięcy lat temu. Od tego momentu jego życie zaczęło się cywilizować, a potrzeby pierwotne były uzupełnione dodatkowymi. Ciepło dawało poczucie bezpieczeństwa, zaś samodzielne ogrzewanie jaskiń, ziemianek czy pierwszych domów pozwoliło zapanować nad przerażającym do tej pory żywiołem. Ogień stał się podstawowym sprzymierzeńcem człowieka, pozwolił mu się obronić przed dzikimi zwierzętami, zapewniał ochronę przed zimnem, które wiązało się z chorobami i śmiercią. Różnicująca się dieta pomogła mu powoli ujarzmić cały świat. Nie posiadając kłów, pazurów czy innych niebezpiecznych akcesoriów, człowiek nauczył się wykorzystywać swoją głowę, która dostarczała mu pomysłów nie tylko na przetrwanie, ale również urozmaicenie sobie życia. Z biegiem czasu wymyślał coraz to nowsze sposoby przyrządzania potraw, ogrzewania domu i zapewnienia sobie bezpieczeństwa. Trudno sobie wyobrazić, co by się stało, gdyby jednak przestraszył się i uciekł na widok ognia. Być może decydująca okazała się jego hipnotyzująca siła.

Menu